Yazmak,yazabilmek,eritip dışarı dökebilmek içindekileri ve zihnindekileri,ne var ne yok yoğurmak sonra yavaş yavaş ama sürekli dökmek bir müsvetteye.Evet,temiz düzgün bir kağıda ne hacet çok mu temiz ve düzgün sanki içinde yaşadığımız hayat?Ne bulursan yazacaksın kırılana kadar kalemin ucu yahut körelene kadar,parmakların nasır tutacak belki de  aklın yoğuşacak ve gözünden yaş gelecek eli pervazla camın arasında kalmış bir çocuk misali !Ve arkadaş korkmayacaksın hiçbir zaman ve arkadaş asla kalemin el değiştirmeyecek bütün benliğinle yazacaksın iliklerine kadar hissedecek seni okuyan,kalemini kimse için değil kendin için oynatacaksn kendin ve ideallerin için ! Değiştirmeyecek seni maddi manevi dünyaya dair hiç bir çıkar açıkça söyleyeceksek illa satmayacaksın arkadaş kalemini bir çırpıda bazıları gibi.

Yazmak güzel iştir umutlu iştir

Yazmak dokunmak gibi sana …

Böyle söylüyor işte şair yazmak… bu  konsepti belirsiz,incelenmeye hazır zihnimizde üç noktayı nasıl dolduracağının sana kalmış olması gibi bir şey…Yazmak…